همسری مهربان ؛معلمی دوست و دلسوز، خواهری ازخودگذشته، ومربی کوشا بانوان درهندبال زنده نام فاطمه حسین پور مکرمی

به نام پروردگارِ عشق و مهربانی
**یادنامه‌ی بانو فاطمه حسین‌پور مکرمی**
فاطمه حسین‌پور مکرمی، فرزند مشهدی احمد، بانویی بود که از همان روزهای تولد در مردادماه، با روحیه‌ای بازیگوش و دوست‌داشتنی به دنیا آمد تا گرمابخش زندگی اطرافیانش باشد. او نمادی از صبر، قدرت و عشق بود.
دوران نوجوانی و جوانی فاطمه، در حالی که بسیاری از هم‌سن‌وسال‌هایش درگیر دغدغه‌های شخصی بودند، با مسئولیت‌پذیری بزرگی عجین شد. زمانی که پدر و مادر عزیزش به دلیل بیماری و کهولت سن به مراقبت نیاز داشتند، فاطمه با عشقی بی‌مثال پرستاری از آن‌ها را به دوش کشید. او در تمام آن سال‌ها، با وجود تمام سختی‌ها و فداکاری‌ها، ازدواج را به تأخیر انداخت تا ذره‌ای از مهرش به والدینش کم نشود.
اما قلب پرشور فاطمه تنها به خانه محدود نمی‌شد؛ او قهرمانی بود که در زمین هندبال نفس می‌کشید. به عنوان یک بازیکن قدرتی، او نه تنها در زمین درخشید، بلکه مسیرش را تا سطوح حرفه‌ای، مربیگری و داوری کشوری طی کرد. نام فاطمه حسین‌پور با موفقیت تیم‌های بندرعباس، دانشگاه آزاد، جاسک و میناب گره خورده بود. او در کنار ورزش هندبال و پتانگ که در آن مقام اول بانوان را کسب کرد، در عرصه آموزش نیز درخشید. در دوران فعالیتش در مجموعه بزرگ آموزشی «پویش»، حتی تیم شطرنج این مدرسه نیز با مربیگریِ دلسوزانه او به موفقیت‌ها و مدال‌های ارزشمندی دست یافت. رفتار و مهربانی‌اش چنان بود که پیوندی قلبی و عمیق میان او، دانش‌آموزان و اولیا ایجاد شده بود.
چرخش سرنوشت برای او در سال ۱۳۸۶ رقم خورد؛ دورانی که او پس از سال‌ها فداکاری، تنها شده بود. در همین میان، جاده‌های زندگی، رامین را در مسیر او قرار داد. رامین که در سال ۱۳۸۶ ساکن بندرعباس شده بود، سه ماه بعد در رستوران خود، میزبان فاطمه شد. و این همان لحظه جادویی بود؛ یک سفارش غذای ساده، آغازی شد برای یک عشق ماندگار که با اولین نگاه در قلب رامین شعله‌ور شد. با وجود تمام سنگ‌اندازی‌ها، عشق رامین و فاطمه در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۳۸۹ به بار نشست و آن‌ها زندگی شیرین مشترکشان را آغاز کردند.
در روزهای پایانی عمر پربارش، در حالی که از سردرد و گوش‌درد رنج می‌برد و برای درمان و سفر به شیراز برنامه‌ریزی کرده بود، دست تقدیر مسیری دیگر را رقم زد. در تاریخ ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۴، با وخامت حالش به بیمارستان خلیج فارس بندرعباس منتقل شد و پس از آن به کما رفت. سرانجام، در تاریخ16 خرداد ۱۴۰۴، به دلیل عوارض ناشی از آبسه‌های مغزی، افت سیستم ایمنی و ضربان قلب، بانو فاطمه حسین‌پور دعوت پروردگارش را لبیک گفت و چشم از دنیا فرو بست.
پرواز ابدی او شوک عمیقی به رامین وخانواده رامین، وتمامی دوستدارانش وارد کرد. در تاریخ ۱۷ خرداد ۱۴۰۴، پیکر این بانوی قهرمان و مهربان، در قطعه ورزشکاران آرامستان بندرعباس به خاک سپرده صشد.امروز اگرچه فاطمه در میان ما نیست، اما یاد و خاطره‌اش در قلب رامین، در مدال‌های شاگردانش و در لبخندِ دانش‌آموزان مجموعه پویش، تا ابد زنده و جاویدان خواهد ماند.

آدرس آرامگاه : ارامستان باغو بندرعباس،قطعه ورزشکاران

از طرف : همسرش رامین ؛خانواده وتمام دوستان و همکاران و دانش اموزان

همسری مهربان ؛معلمی دوست و دلسوز، خواهری ازخودگذشته، ومربی کوشا بانوان درهندبال زنده نام فاطمه حسین پور مکرمی

هدیه یک صفحه قرآن

صلوات شمار

طلب آمرزش

طلب استغفار

ذکر لا اله الا الله

طلب عافیت

نماز لَیلَةُ الدّفن

فاتحه

نماز قضا

فاتحه کبیره

درج پیام